de wereld is minstens
duizend keer zo groot –
als mijn kleine teen.

geel – mosterd
groen – mijn lievelingskleur
rood – de auto
blauw – een parkeermeter

liefde is
andermans neusvleugel zien trillen
en het fascinerend vinden

liefde is
tegen een lantaarnpaal lopen
terwijl je dacht dat je vloog

liefde is
je bed nooit meer wassen
als het ruikt naar hem

liefde is
champignons eten die hij zo lekker vindt
hoewel je ze verafschuwt

ik wil slapen in een bed
van wel twintig meter lang
en ook vijf meter breed

dan mogen alle leuke mensen erbij
en maken we een reis door de lucht

en we hoeven nooit te douchen want
we ruiken altijd fijn
naar bloemen en satijn

hij wist niet wat hij hebben wou
een boot, een auto of een reis?
maar wat het uiteindelijk worden zou
stelde hij zeer op prijs

het was een

GoOcheLtRucenDoOs

waarna hij ook zijn beroep gelijk maar koos.

nu is hij een groot man,
die Hans Kazan.

de blaadjes vallen van
de bomen
en ik
kan alleen nog maar dromen

apen zebra’s krokodillen flamingo’s
hagedissen tijgers olifanten pinguins
bevers stinkdieren nijlpaarden neushoorns
en ook leeuwen

sterren aan de hemel
en sterren in jouw ogen
mijn lippen op jouw mond

je zoen smaakt roder dan kersen
die we plukken op een zomermiddag

liggen we daarna in het gras
drinken liggend thee
vergeten de werking van de zwaartekracht want

bij jou zweef ik altijd.

        ik staar naar
van die speeltjes die je krijgt
bij de dokter en de tandarts.
tot mijn grote spijt,
is dat nu werkelijk anders.

waarom word ik, met mijn zeventien jaar, buitengesloten?

‘dag dokter’  lach ik, als een boer met kiespijn
en jat een speeltje mee
heus alleen maar voor de gein

gedachten
lijken vaak te vliegen
lijken vaak te razen
                 als een achtbaan